ik wachtte lang
jouw stoel bleef leeg
je was zo bang …

angst werd paniek
maakte je dol
je werd zo ziek …

de isoleer
viel jou ten deel
jìj was niet meer …

vitaliteit
en levenslust
alles was kwijt

je ogen dof
een bleek gelaat
is wat mij trof

diep in mijn hart
reik ik naar jou
deel ik jouw smart

© Marcella Kleine

De rouw
kwam al
voor de dood …

Verlies
van psyche
eindigend in de goot

© Marcella Kleine

waar
de stengels
dansen in de wind

waar
de reeën
schuilen als een kind

waar
de natuur
haar schoonheid ontgint

het is waar
de cyclus
nu opnieuw begint

© Marcella Kleine

’t Klinkt onzeker en bedeesd
voor het antwoord dat zij vreest
“’k Heb niemand om mij aan te warmen,
wil jij mij even omarmen?”

‘k Voel haar koude lijf beven
blij dat ik warmte wil geven.
Ik zou haar zoveel meer gunnen,
maar dat ligt niet binnen mijn kunnen.

Ernstig verslaafd als ze was,
is ze nu af van de hasj.
Op eigen kracht nog wel bereikt,
maar het heeft haar leven niet verrijkt.

Oude angsten komen boven
en depressie laat haar geloven
dat er niets meer in het leven is
dan de inktzwarte duisternis.

En de pijn in haar bestaan
over wat verloren is gegaan
maakt dat zij niets meer kan voelen
voor gewone levensdoelen.

Zij minacht haar eigen aard
en vindt zichzelf niets waard.
Eenzaam, beschadigd en bang
duurt het leven haar te lang.

Mijn compassie met haar
brengt ons wel dichter bij elkaar,
maar mijn woorden treffen geen doel.
Hebben geen effect op haar gevoel.

Al dringen woorden niet door,
van waarde is mijn luisterend oor
als ook mijn warme armen
die haar troostend omarmen.

© Marcella Kleine

Ik zie je gaan
gebukt onder het
psychisch lijden in je bestaan

Misbruikt in je jeugd
getergd in het leven
met een trauma achtergebleven

‘k Wil je helpen
maar weet niet hoe
het bloeden van je wonden te stelpen

Dan komt die nacht
waarin ik droom
van de verlossing die jou wacht

Hij spreekt jou aan
en neemt jouw last;
‘k Zie je in ’t zuivere water staan

Je rug weer recht
– schoon en bevrijd –
’t Is duidelijk dat je niet meer lijdt

Ik ontwaak verlicht
en vraag mij af
is dit een boodschap die Hij gaf?
Is het een troost
voor jou
als ik mijn droom vertellen zou?
© Marcella Kleine

In een
heel ver
verleden

Heb ik
een enorm
verlies geleden

Door
pijn en verdriet
getekend

Weet juist ik
wat geluk
betekent

Want ook dat
kwam ik weer
tegen …

… en koester het;
zie het als
God’s zegen

© Marcella Kleine

Volwassen verdriet,
niet zo rauw meer als toen
de rouw nog zo’n pijn kon doen

Schrijnend weten,
nog steeds zoveel als toen
zij veel te kort mee mocht doen

Baby Donna,
voldragen, lief, mooi, klein;
zou nu reeds volwassen zijn

Verdriet volwassen,
zoals zij nooit zou bereiken;
haar jeugd zou nimmer wijken

Achttien jaren,
ver weg en toch dichtbij;
in onze harten leeft zij

© Marcella Kleine

Vandaag zag ik de zee in Drenthe…

voorbij de braakliggende velden
zie ik in de verte
de sterke, houten helden

als een mythe van het Drents Friese Wold

de bomen schikken zich verheugd
en voor mijn ogen ontrolt
het duingebied van mijn jeugd

een fata morgana van de Kennemerduinen

de blauwe hemel zucht
en laat de wind rondstruinen
gelijk een frisse zeelucht

heden en verleden
aaneengesmeed
als antwoord op mijn gebeden

Vandaag zag ik de zee in Drenthe
en voelde mij compleet

© Marcella Kleine

woordeloos
spreek jij mij aan

radeloos
toon jij je handen

sprakeloos
kijk ik je aan

machteloos
met lege handen

woorden kan ik sparen
‘k ben plotseling stom
mijn dove ogen staren
in de stilte rondom
ben ik blind voor jouw gebaren

tomeloos
toont jouw gezicht
een stil verwijt

hulpeloos
geef jij inzicht
in eenzaamheid

weerloos
zie ik jouw taal

hopeloos
doof voor jouw verhaal

© Marcella Kleine

Nevels
opdoemend uit moeras
verstoren de koers
van het kompas
des levens

Nevels
vertroebelen het zicht
leggen een vals floers
om het licht
des levens

Nevels
verdwijnend met de wind
herstellen de koers
in ’t labyrint
des levens

© Marcella Kleine

Bleek gelaat
dode ogen
tot vensters omgebogen
voor een gevangen ziel

Rode mond
gesmoorde woorden
die de stilte verstoorden
in een gesloten ziel

Fier gewaad
bonte kleurenpracht
als valse schijn bedacht
door een verloren ziel

Onzichtbaar
een  stil verlangen
het masker te vervangen
door een herboren ziel

© Marcella Kleine

Kind van de zon geboren
farao zonder paleis
Een vreemd lot beschoren
vanaf die ene treinreis

Kind van Parijs verloren
lam zonder hoeder
Een toekomst uitverkoren
als muzikale wapenbroeder

Kind voor het nieuwe land
passagier zonder trein
Reikend naar die ene hand
voelbaar als fantoompijn

Kind van het verre noorden
bohemien rapsodie
Een gemis in woorden
in iedere melodie

Kind nu van het Paradijs
ziel verschoond van zonden
In een eeuwige reis
die ene teruggevonden

© Marcella Kleine

Kind van de zon geboren
farao zonder paleis
Een vreemd lot beschoren
vanaf die ene treinreis

Kind van Parijs verloren
lam zonder hoeder
Een toekomst uitverkoren
als muzikale wapenbroeder

Kind voor het nieuwe land
passagier zonder trein
Reikend naar die ene hand
voelbaar als fantoompijn

Kind van het verre noorden
bohemien rapsodie
Een gemis in woorden
in iedere melodie

Kind nu van het Paradijs
ziel verschoond van zonden
In een eeuwige reis
die ene teruggevonden

© Marcella Kleine

Gezichten
trekken voorbij
Radeloze blikken
en redeloze woorden

Gedachten
draaien om brij
Hopeloze snikken
in gesloten oorden

Lieve God
wees hen nabij
Verwijder de valstrikken
die hun geest verstoorden

© Marcella Kleine

Ik zie je daar
waar jij niet bent

Ik zie je in wolken,
in stenen en op hout

Zolang ik je zie
blijf jij bestaan

Jij bent daar
waar mijn ogen gaan

© Marcella Kleine

Een vlam van hoop

Een vlam van brandend verlangen

Een vlam als licht in de duisternis

Een vlam oplichtend in je hart

wijst jou de weg.

© Marcella Kleine

Stoer en krachtig,
geen element is haar te krachtig.

Haar onverstoorbare blik
verbloemt haar ware ik

want onder de ruige vacht
is zij vriendelijk en zacht.

© Marcella Kleine

De loop
van het water
door het bos
is mystiek

Zonder ritmiek,
maar grillig en los
van nu naar later,
neemt de rivier haar beloop

De loop
van het water
door het bos
is als een mensenleven

© Marcella Kleine

Een sierlijk gewaad
van kleuren
in overdaad

Een prachtig gelaat
onttrokken aan het oog
door de kleuren
van de regenboog

Bescheiden en neutraal
mooi als
pracht en praal

© Marcella Kleine

Imposant
als de oeroude olifant
houdt hij gestand

Gedreven en sterk
verricht hij zijn werk

Het symbool van kracht,
ook rustig en zacht,
heeft de wijsheid in pacht

© Marcella Kleine

Als geluk in kleuren
op het doek
naar rust en warmte op zoek

Als gunst van
bloemen zonder geuren

Met de kleuren
van hun taal
vertellen tulpen het verhaal

van de kunst
het leven op te fleuren

© Marcella Kleine

Rood
van vuur in de ogen
de liefde in het hart

Rood
van mededogen
de kleur van smart

Rood
onzichtbaar huilen
het vuur gedoofd

Rood
van vechtlust
herwinnen van kracht

Rood
van doelbewust
verslaan van de nacht

Rood, nee, roder dan ooit
is de strijd voltooid.

© Marcella Kleine

Blauw

Oneindig blauw
kleurt bomen
tot bos,
maakt gedachten los

Oneindig blauw
kleurt dromen
tot lucht

Oneindig blauwe bomen
voeden de geest
met wat is en wat ooit is geweest

© Marcella Kleine